stille wateren diepe gronden

stille wateren diepe gronden

December, een maand van gezelligheid, maar ook een donkere maand. De natuur trekt zich terug en het is vroeg donker. Het moment of eigenlijk de periode die vooraf gaat aan nieuw leven. Een beginnend nieuw leven is nog niet waar te nemen, er is niets te zien of te horen, toch…in het donker van een moederschoot ontwikkelt zich het wonder van nieuw leven. Zo gaat het in de natuur, waar wij mee verbonden zijn.

Precies zo werkt creatiekracht. In de stilte wordt iets geboren en langzaam komt het tot leven, de creatietijd die eraan vooraf gaat is in de stilte ontstaan en geboren. Veel mensen vinden deze tijd moeilijk, om het donkere te vermijden worden er veel lichtjes opgehangen en feesten georganiseerd. En dat is ook heerlijk natuurlijk. Ik geniet er ook van. 

Als het is om het donker te vermijden loop je het risico iets waardevols niet te zien en te ontdekken. Je kunt je afvragen waar je voor op de vlucht bent, wat is het dat je niet wilt zien?

Want donker hoort bij licht en andersom. Het mag er allebei zijn en het heeft een functie. Gisteren was ik in een sessie waarin ik zoveel leerde over mijn leven, over de donkere tijden en uitdagingen. Ik hoorde het aan en voelde dat het helemaal klopte. Het viel op zijn plek. Na al die jaren, waarin ik bepaalde gevoelens en daardoor bepaalde keuze’s die ik had gemaakt niet kon begrijpen, vielen dingen op zijn plek.

Ik heb in de afgelopen tijd steeds kleine aanwijzingen gekregen die mij gebracht hebben waar ik nu ben. Door opmerkzaam te zijn en er aandacht aan te geven, kon het zichtbaar worden. 

En precies daarom ging het ook, zichtbaar en hoorbaar zijn was een beetje een lastig proces voor mij. Ik ben er ook vaak voor afgestraft als ik mijn mening gaf of mijn gevoelens onder woorden bracht. Nu begrijp ik waarom, het heeft te maken met een zielemissie die ik heb om de onzichtbaarheid in de vrouwenlijn van mijn systeem van herkomst te doorbreken. Nog beter besef ik waarom ik 3 keer een keelabses kreeg en één keer bijna stikte.

De steen op mijn borst die ik de afgelopen tijd steeds voelde is weg. Ik heb zoveel ontdekt over mezelf en dat geeft mij rust. Meer verbondenheid met mezelf. Ik ben niet gek. Mijn nachtmerries als klein meisje en angsten waren reëel. 

De nacht dat ik in de woonkamer stond en zo’n doodsangst ervoer dat het zweet van mijn rug liep en bijna flauwviel was reëel. Het voelde toen alsof ik een diep zwart gat in getrokken werd. En ik begreep totaal niet waar dat vandaan kwam. Ik vertelde het mijn toenmalige partner, hij schonk er nagenoeg geen aandacht aan. Dat voelde alsof het onzin was. Maar nu weet ik dat ik niet gek ben en dat het wel degelijk echte doodsangst is geweest. 

Dankbaar dat zij voor mij op 5 december een plekje had, deze mooie vrouw die mij tot twee keer toe een dikke warme knuffel gaf. Zoveel liefde, zoveel waardering en respect, het raakte me diep. 

Eindelijk begrepen te worden, geen gezichten die je bevreemdend aankeken, maar een verbinding op zielsniveau. Ik voelde die verbinding heel diep en ben er zo dankbaar voor. Uit de donkere nacht mag iets moois ontstaan, het duurt niet lang meer voor de sneeuwklokjes hun kopjes boven de grond steken…

Heb jij naar aanleiding van dit stuk vragen dan kun je mij mailen info@hetzeeuwscoachhuis.nl – voel je welkom

stille wateren diepe gronden 1

Laat een reactie achter

Uw reactie zal eerste beoordeeld worden alvorens het wordt geplaatst.